Geletterde mensen: bail-in en bail-out

 

Horizon bekijkt geregeld een woord, een begrip, … uit de beleggingswereld en ontdoet het van onnodige geheimtaal. Vandaag hebben we het over bail-in en bail-out.

 

Herinnert u zich nog de lente van 2013 toen de grootste banken op Cyprus gered moesten worden met financiële injecties door Europa? Met de grote bankencrisis van 2008 nog vers in het geheugen, oordeelde o.a. de Eurogroep bij monde van zijn Nederlandse voorzitter Jeroen Dijsselbloem dat de financiële hulp niet alleen van buitenaf (‘bail-out') moest komen maar dat ook de spaarders een deel van hun spaargeld moesten inbrengen (‘bail in').

 

  • Bij een bail-out (‘uitkoop') wordt een failliete bank dus gered met middelen van buitenaf. Lees: de overheid. Lees in tweede instantie: de belastingbetaler.
  • Bij een bail-in (‘inkoop') wordt een bank in de eerste plaats overeind gehouden door haar eigen stakeholders. In eerste instantie komen uiteraard de aandeelhouders aan bod, vervolgens de houders van hybride obligaties (instrumenten die het midden houden tussen eigen vermogen en obligaties) en als dat nog niet volstaat, eventueel zelfs de gewone obligatiebezitters en depositohouders voor bedragen boven de gegarandeerde 100.000 EUR spaarmiddelen.
    Pas als die ‘in-koop' onvoldoende blijkt, komt de overheid (nationale, internationale, …) en dus de belastingbetaler over de brug.

 

Overdreven reactie

Beleggers hebben het momenteel niet zo voor de financiële sector. En dat is best moeilijk voor een sector die niet zozeer werkt met geld als wel met vertrouwen. De sector kijkt weliswaar aan tegen een aantal negatieve factoren:

  • een slabakkende economische groei;
  • vrees voor een wereldwijde groeivertraging;
  • instabiliteit op de financiële markten;
  • grote verliezen bij een aantal banken en de (onterecht gebleken) vrees voor een staking van couponbetaling bij een aantal zakenbankers;
  • ultralage rentes die druk zetten op het verdienmodel van de banken;
  • blootstelling aan de energiesector en …
  • … vrees voor een bail-in scenario.

 

Daar staat ook heel wat goed nieuws tegenover:

  • tal van banken bouwden de voorbije jaren hun risicovolle posities af;
  • zij blijven hun kapitaalbuffers verbeteren;
  • een reeks grootbanken publiceerde het voorbije kwartaal beter dan verwachte resultaten en pakte tegelijk uit met sterkere kernkapitaalratio's.
  • de grootste banken in Europa voeren hun TLAC (‘totale verlies absorberende kapitaal') de komende jaren systematisch op. Zo vergroten zij de buffer tussen enerzijds ‘kapitaal' in de brede zin van het woord en anderzijds de gewone obligatiehouders plus spaarders. Bedoeling is uiteraard een eventueel bail-in-gevaar bij spaarders te beperken.

 

Van sparen naar beleggen

Even terug naar een bail-in scenario. Belangrijk is uiteraard het ijkpunt van 100.000 euro. Dat heeft alles te maken met de Europese depositogarantie tot 100.000 euro voor houders van spaarrekeningen in de Europese Unie. Die blijft onverminderd gegarandeerd.

Anderzijds dringt zich de vraag op of het wel lonend is meer dan 100.000 euro op spaarrekeningen aan te houden. De vergoeding is minimaal en bij aanbiedingen met extra-hoge rendementen hebt u alle belang te informeren naar de rating van de aanbieder, zijn blootstelling aan risicovolle beleggingen en de wijze waarop hij het spaargeld belegt. Daarom kunt u bijvoorbeeld een belegging in een beleggingsverzekering van Tak 23 of in een fonds (ICB - Instellingen voor Collectieve Belegging) overwegen. De toevertrouwde gelden zijn bezit van het fonds en niet van de uitgevende bank en hebben dus niets te maken met de depositogarantie.

Terug